Hürmüz'de 'Çelik Duvar', Gazze'de Oksijen Krizi ve Ordu'da Yeni Dönem

33.000 kilometrekarelik bir su yolunun bir gecede Amerikan toprağına dönüştürüleceği iddiası, bugün tüm dengeleri altüst etti. Trump'ın Hürmüz Boğazı için kullandığı 'çelik duvar' benzetmesini ve bunun jeopolitik maliyetini masaya yatırıyoruz.

Trump, Nassau County Polis Akademisi'ndeki konuşmasında, ABD Donanması'nın boğazda tam bir abluka uyguladığını ve Washington onayı olmayan hiçbir gemiye geçiş izni verilmediğini teyit etti. Bu durum, bölgedeki askeri varlığın sadece bir denetim değil, fiili bir kontrol mekanizmasına dönüştüğünü gösteriyor.

Trump'ın bu söylemi, aslında küresel enerji ticaretinin ana damarını tek bir devletin egemenlik alanına çekme girişimi olarak okunabilir. Geçen yılın aynı dönemine kıyasla bölgedeki askeri harcamaların artması, bu iddiayı sadece bir retorik olmaktan çıkarıp bir operasyonel hazırlık gibi gösteriyor.

Peki, bu egemenlik iddiası uluslararası hukukta karşılık bulabilecek bir emsal mi?

Görünen o ki, Trump mevcut durumu bir 'fait accompli' yani gerçekleşmiş bir olgu üzerinden yürütmeye çalışıyor.

Bence bu çok riskli bir kumar; benzer bir deniz ablukası girişiminde geçmişte maliyetler her zaman kontrolün öngörülenin çok üzerine çıktı. Boğazın tek bir gücün kontrolüne geçmesi, bölgedeki tüm ticaret rotalarının birer silah haline gelmesi demek.

Trump'ın 'İran ağır bir yenilgiye uğradı' ifadesi de bu noktada önemli, çünkü bu zafer anlatısı üzerinden hukuki bir zemin inşa etmeye çalışıyor.

Zafer anlatısı, kurumların ve lojistik hatların bu gerilimi yönetmeye hazır olduğu anlamına gelmez.

Yani bir yandan askeri bir tahkimat, diğer yandan hukuki bir genişleme planı var; peki bu durumun ekonomik faturası sadece tankerlere mi kesilecek?

Veriler şunu söylüyor ki; bu tür bir kontrol mekanizması, enerji maliyetlerini sadece artırmakla kalmaz, doğrudan tedarik zincirinin doğasını değiştirir.

Gerilimin ekonomik boyutu bir başka başlığın konusu olacak; şimdi ise Türkiye'nin kendi içindeki güvenlik yapılanmasına bakacağız.

TSK'daki bu devasa değişim sadece bir görev değişimi mi yoksa bir yapılandırma mı, bunu anlamak için önce resmi verileri bir netleştirelim.

Resmi Gazete'de yayımlanan kararlara göre Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri toplamında 205 general ve amiralin görev yeri güncellendi. Özellikle Kara Kuvvetleri'nde 123, Deniz Kuvvetleri'nde 38 ve Hava Kuvvetleri'nde 44 kişilik bir değişimden bahsediyoruz.

Bu sayıların büyüklüğü, ordunun operasyonel döngüsünün çok geniş bir tabana yayıldığını gösteriyor. Örneğin 2'nci Ordu Komutanı Korgeneral Zorlu Topaloğlu'nun Ege Ordu Komutanlığı'na geçmesi, kuvvetler arasındaki dengeyi yeniden kurma amacı taşıyor olabilir.

Sadece denge kurmak mı, yoksa komuta zincirini tamamen tazelemek mi?

Benim tahminim, bu kadar geniş çaplı bir rotasyonun temelinde operasyonel koordinasyonu hızlandırma isteği var. Korgeneral Burhan Aktaş'ın Milli Savunma Üniversitesi'nden Erzincan 3. Ordu Komutanlığı'na getirilmesi de bu stratejik geçişin bir parçası olarak görünüyor.

Burhan Aktaş'ın yanına Tümgeneral Özkan Ulutaş'ın Kurmay Başkanı olarak atanması da bu yeni yapılanmanın bir parçası olarak kayıtlara geçti.

Yani hem akademik bir birimden sahaya bir aktarım var hem de komuta kademesinde yeni bir ekip kuruluyor.

Eğitimden sahaya geçiş her zaman pürüzsüz olmaz.

Veriler bu riskin farkında olunduğunu gösteriyor çünkü Korgeneral Gültekin Yaralı gibi doktrin uzmanlarının da 2'nci Ordu'ya atanması, teorik bilginin doğrudan uygulama sahasına indirilmesi demek.

Atamaların tamamı Cumhurbaşkanlığı kararnamesiyle yapıldı ve tüm bu süreç 30'dan fazla kaynak tarafından teyit edildi.

Ordunun içindeki bu hareketlilik devam ederken, sınırların ötesinde, insanların hayatta kalma mücadelesinin çok daha trajik bir boyuta evrildiği bir noktaya, Gazze'ye bakmamız gerekecek.

Gazze Sağlık Bakanlığı'nın az önce paylaştığı verilere göre, tıbbi oksijen üreten 34 istasyondan 22'si tamamen devre dışı kalmış durumda. Bakanlık, İsrail'in uyguladığı abluka sebebiyle yedek parça ve ekipman tedarik edilemediğini, geriye kalan 12 istasyonun ise her an durabileceğini bildiriyor.

Elif'in aktardığı bu sayısal çöküş, aslında bir lojistik tıkanıklığın ötesinde, sağlık altyapısının sistematik olarak felç edilmesi anlamına geliyor. Mevcut durumda oksijen arzındaki bu daralma, hastanelerdeki yoğun bakım ve yoğun oksijen ihtiyacı olan hastaların ölüm riskini doğrudan artırıyor.

Yani lojistik bir eksiklikten ziyade, sistemin tamamen durma noktasına gelmesi söz konusu, öyle mi?

Sadece durma noktası değil, bu bir çöküş senaryosu.

Çetin'in dediği gibi, mühendislik ekiplerinin bakım yapamaması nedeniyle kalan 12 istasyonun da sürdürülebilirliği teknik olarak imkansız görünüyor.

İnsani dramın bu boyutu, jeopolitik gerilimlerin gölgesinde kalırken, şimdi rotamızı deniz yollarındaki hareketliliğe, Ukrayna limanlarındaki o belirsiz dengeye çevirelim.

Ukrayna limanlarındaki bu belirsizlik, sadece lojistik bir sorun değil, doğrudan deniz yollarının kontrolüyle ilgili bir çatışmaya dönüşmüş durumda.

Rusya Savunma Bakanlığı'nın az önce yaptığı açıklamaya göre saldırılar Odessa, Yujnıy ve İzmail limanlarına odaklandı. Özellikle Yujnıy'daki akaryakıt ve madeni yağ deposunun vurulduğu teyit edildi.

Bu saldırıların hedefi sadece fiziksel yıkım değil, Ukrayna ordusunun sevkiyat kabiliyetini felç etmek. Geçen aya göre limanlardaki lojistik akışın yavaşlaması, bölgedeki tahkimat maliyetlerini de katlayacaktır.

Asıl soru şu: Bu saldırılar Rusya'nın deniz hakimiyetini kalıcı kılmaya yetecek mi, yoksa sadece geçici bir lojistik aksama mı yaratıyor?

Peki, bu askeri hamleler küresel güvenlik dengesini sadece Karadeniz ile mi sınırlı tutuyor?

Kesinlikle hayır; denizde yükselen bu gerilim, Doğu Asya'daki ideolojik çatışmalarla paralel bir seyir izliyor.

Pekin'den gelen açıklama da bunu destekliyor; Çin Dışişleri Bakanlığı, Japonya Başbakanı Takaiçi Sanae'nin Yasukuni Tapınağı'na gönderdiği adakları 'provokasyon' olarak nitelendirdi.

Japonya'nın bu tutumu, Çin ile olan diplomatik gerilimi son üç dönemde hiç olmadığı kadar sert bir noktaya taşıdı.

Bence bu bir tesadüf değil; Yasukuni meselesi, Japon militarizminin ideolojik bir aracı olarak her krizde masaya getiriliyor.

Yani hem Karadeniz'de hem de Pasifik'te, statükonun sarsıldığı bir dönemden geçiyoruz.

Peki, bu güvenlik krizleri Türkiye'nin teknolojik ve enerji stratejilerini nasıl şekillendirecek, birazdan o dosyayı açalım.

Güvenlik koridorlarındaki gerilimi bir kenara bırakırsak, Türkiye'nin kendi içindeki enerji ve teknoloji altyapısına, yani o stratejik büyüme hedeflerinin mutfağına bakalım.

Aslında mutfakta çok ciddi bir kapasite artışı var; Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Alparslan Bayraktar'ın verilerine göre elektrik kurulu gücü 24 yılda 31-32 bin megavat seviyelerinden 126 bin megavata çıktı.

Bu artışı destekleyen bir diğer veri de abone sayısındaki sıçrama; Bakan Bayraktar, abone sayısının 26 milyondan 52 milyona ulaştığını teyit etti.

Yani kapasite ve kullanım alanı neredeyse iki katına çıkmış durumda, peki bu sadece fiziksel bir büyüme mi?

Sadece fiziksel değil, niteliksel bir dönüşüm de görünen o ki devam ediyor; yenilenebilir enerjinin payı yüzde 26'dan yüzde 63'e yükselmiş durumda.

Peki bu devasa kapasite, dijitalleşen dünyanın veri ihtiyacını karşılayacak kadar esnek mi?

Tam da bu noktada Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı'nın raporu devreye giriyor; bilgi ve iletişim sektörüne yapılan kamu yatırımları geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 314 artarak 3,3 milyar liraya ulaştı.

Raporun detaylarında bu harcamaların kritik ulusal altyapıların kurulması ve kamu hizmetlerinin etkin kullanımı için yapıldığı belirtiliyor.

Yüzde 314'lük artış etkileyici ama bu yatırımların teknolojik bağımsızlık mı yoksa sadece mevcut altyapıyı koruma mı sağladığı tartışılır.

Yani bir yanda elektrik gücüyle sağlanan fiziksel güç, diğer yanda dijital altyapıya pompalanan sermaye var.

Enerji ve dijitalleşme arasındaki bu dengeyi konuşurken, coğrafyanın sert yüzü bizi çok daha farklı, daha yıkıcı bir doğal afetin eşiğine sürüklüyor.

Doğu Nusa Tenggara eyaletinde, Flores Adası açıklarında sarsıntı yerin 15 kilometre derinliğinde gerçekleşti. BMKG verilerine göre 7,7 büyüklüğündeki depremin ardından Maumere Limanı'nda terminal binasından beton parçaları yolcuların üzerine düştü ve bir geçiş köprüsü çöktü.

Can kayıpları şu an için en az 20 kişi olarak teyit edildi ancak 6,1 büyüklüğündeki artçı sarsıntılar hasarı artırmaya devam ediyor. Altyapıdaki bu yıkım, bölgedeki lojistik ağını felç ederek yardım süreçlerini yavaşlatabilir.

Yani bir yanda sarsıntının fiziksel yıkımı, diğer yanda bu yıkımın getirdiği operasyonel kilitlenme var.

Sadece lojistik değil, bölgedeki tahliye protokollerinin yetersizliği asıl risk.

Haklısınız, BPBD'nin sahadaki ekipleri henüz tam kapasiteye ulaşamadı; en az 32 farklı kaynak da Maumere'deki beton yıkımını ve denize savrulanları teyit ediyor.

Doğanın gücü karşısında teknik hazırlığın ne kadar hayati olduğunu bir kez daha gördük; bugünlük bu kadar, teşekkürler ekip, yarın sabah yeni gelişmelerle görüşmek üzere.