Meclis'ten Terörsüz Türkiye Yasası ve Orta Doğu'da Tansiyon

Meclis'teki bu ezici çoğunluğun, toplumsal kutuplaşmayı gerçekten bitireceğine dair şüpheleri gidermesi çok zor olacak gibi görünüyor. Bugün normal akışın dışındayız; 'Terörsüz Türkiye' yasasının 467 oyla kabul edilmesini ve bu yeni dönemin toplumsal maliyetlerini konuşacağız.

Meclis tutanaklarına yansıyan rakamlar süreci netleştiriyor; 12 maddelik teklif, 87 ret ve 7 çekimser oya rağmen 467 kabul oyuyla geçti. Tasfiye, teyit, denetim ve normalleşme olarak dört aşamalı bir yol haritası resmen yürürlüğe girdi.

Elif'in belirttiği bu dört aşamalı yapı, ekonomik istikrarın ön koşulu olarak sunuluyor. Geçen yılın aynı dönemine kıyasla güvenlik harcamalarındaki artışın, bu tasfiye süreciyle birlikte nasıl bir bütçe disiplinine döneceği verilerle henüz kanıtlanmış değil.

Sadece bütçeye bakmak yanıltıcı olur.

Peki, Çetin'in işaret ettiği o risk nedir?

Benim kastettiğim, bu kadar geniş bir sayısal destekle alınan kararların, denetim aşamasında kurumsal dirençle karşılaşma ihtimali. Emsaller gösteriyor ki, toplumsal mutabakat gibi görünen süreçler, uygulama aşamasında güvenlik bürokrasisiyle çatışırsa geri tepme riski taşır.

Yani hem ekonomik bir dönüşüm hem de ciddi bir kurumsal sınav kapıda; peki bu iç siyasi dönüşümün dışarıdaki yangınla bağı ne olacak?

İçerideki bu yapısal dönüşüm sancıları sürerken, dışarıdaki yangın sadece siyasi değil, doğrudan cebimize de dokunuyor; bu gerilimin piyasalar üzerindeki baskısı ne kadar sürdürülebilir?

Piyasa şu an sadece çatışma haberine değil, doğrudan lojistik kesintiye odaklanmış durumda. Brent petrolün varil başına 89,40 dolara çıkması, geçen hafta Hürmüz'deki saldırılar sonrası yaşanan yüzde 5'lik yükselişin bir devamı niteliğinde.

Gemi takip verileri de Kaan'ın söylediğini teyit ediyor; Hürmüz Boğazı'ndaki deniz trafiği saldırıların ardından belirgin şekilde yavaşlamış durumda.

Trafiğin yavaşlaması tek başına bir risk değil, asıl soru bu yavaşlamanın geçici bir duraksama mı yoksa kalıcı bir tedarik zinciri kırılması mı olduğu.

Yani sadece gemilerin durması değil, bu durumun fiyatlardaki kalıcılığı mı asıl mesele?

Kesinlikle, çünkü ABD ile İran arasındaki barış beklentileri zayıfladıkça, piyasa her yeni saldırıyı bir 'yeni normal' olarak fiyatlamaya başlıyor.

Veriler bunu destekliyor; WTI ham petrolünün 44 sentlik artışla 82,83 dolara çıkması, belirsizliğin fiyatlandığını gösteriyor.

Saha tarafında da bu belirsizlik operasyonlarla besleniyor; Yemen'de Husilere yönelik roketatarlı operasyonlar ve İsrail'in Lübnan'ın güneyindeki hava saldırıları devam ediyor.

Lübnan'daki saldırılar sadece sınır güvenliği meselesi değil, bölgedeki tüm enerji koridorlarını tehdit eden bir genişleme potansiyeli taşıyor.

Buna ek olarak, İsrail'in Gazze'deki Tuffah Mahallesi'ne yönelik topçu saldırıları da bölgedeki gerilim dozajını yukarıda tutuyor.

Ama bu saldırıların enerji fiyatlarına etkisi, Hürmüz'deki tanker trafiği kadar doğrudan bir mekanizmaya sahip değil.

Peki, o zaman asıl kırılma noktası sadece Hürmüz hattı mı?

Hayır, asıl risk, yerel çatışmaların küresel enerji arz güvenliğiyle eş zamanlı olarak ölçeklenmesi.

Görünen o ki, ADNOC ve Suudi Aramco gibi devlerin operasyonel güvenliği sarsıldığı sürece, petrol fiyatlarındaki yukarı yönlü baskı kolay kolay dinmeyecek.

Yemen'deki 6. Askeri Bölge Komutanlığı'nın yaptığı açıklama da bu bölgesel hareketliliğin sadece bir cepheyle sınırlı kalmadığını gösteriyor.

Bu çoklu cephe durumu, piyasanın 'bekle-gör' modundan çıkıp 'panik alımı' moduna geçmesine neden olabilir.

Görünen o ki jeopolitik riskler, ekonomik verilerin önüne geçerek tüm dengeleri sarsmaya devam ediyor; bugünlük bizden bu kadar, yarın sabah piyasaların bu yangından nasıl sağ çıkacağını konuşacağız, iyi akşamlar.

Katılımlarınız için teşekkürler.