Orta Doğu'da Tanker Savaşları ve Almanya'da Aşırı Sağ Şoku

Hayır, bu sadece bir misilleme değil, doğrudan küresel tedarik zincirinin düğüm noktasına yapılan bir operasyon.

İran Devrim Muhafızları'nın yaptığı açıklamayı netleştirelim; Hürmüz Boğazı'nda 2 ABD gemisi ile 8 tankerin hedef alındığını ve toplamda 20 deniz aracının bu operasyondan etkilendiğini söylüyorlar.

İyi ki dinleyici de bunu duydu, çünkü masadaki bu gerilim aslında çok daha geniş bir tablonun başlangıcı olabilir.

Bugün normal akışın dışındayız; Orta Doğu'da tankerlerin ve füzelerin konuştuğu, petrol fiyatlarının 100 dolar sınırında nefes aldığı bir dönüm noktasındayız.

İlk olarak Hürmüz'deki bu karşılıklı imha dalgasını açalım: Bu bir savaşın provası mı yoksa kontrol edilebilir bir kriz mi?

CENTCOM'un verileriyle İran'ın açıklamaları arasında ciddi bir fark var; ABD tarafı Kivik, Charminar, Horizon 1, Riesco ve Derya isimli beş ham petrol tankerinin imha edildiğini teyit ediyor.

CENTCOM'un bu imha kararı, aslında İran'ın gemi saldırılarına karşı doğrudan bir yanıt, yani bir tür 'deniz hattı temizliği' mekanizması işletiliyor.

Grafiklerle uğraşmayı bırakın, Brent petrol 99,33 dolara dayanmış durumda.

Meral haklı, çünkü ağustos başından bu yana petrol fiyatlarında yüzde 25'lik bir artış var ve bu durum piyasada arz kesintisi korkusunu tetikliyor.

Yüzde 25 demek, akaryakıt istasyonuna gidenin cebinden çıkan paranın bir ayda neredeyse dörtte bir artması demek.

Sadece denizlerde değil, hava sahasında da durum çok sıcak; Ürdün resmi haber ajansı PETRA, İran kaynaklı 20 balistik füzeden 18'inin imha edildiğini duyurdu.

Ürdün'deki Al Azraq Üssü'ne yönelik bu saldırı, çatışmanın denizden karaya, yani doğrudan ABD askeri varlığına kaydığını gösteriyor.

Bu füze trafiği sadece askeri üsleri değil, doğrudan enerji maliyetlerini de vuruyor.

Ancak Ürdün tarafı, geriye kalan 2 füzenin yerleşim yerlerinden uzak boş alanlara düştüğünü ve can kaybı olmadığını net bir şekilde belirtti.

Peki, bu 'deniz hattı temizliği' dediğimiz süreç, yani tankerlerin hedef alınması, aslında o meşhur 'düğüm noktasının' tamamen kopmasına mı yol açacak?

Peki, bu enerji savaşının gölgesinde Avrupa'nın iç siyasetindeki o büyük sarsıntı, yani Almanya'daki aşırı sağ dalgası neyi tetikleyecek?

Almanya'daki bu tablo sadece bir eyalet seçimi sonucu mu, yoksa Avrupa'nın merkezindeki o eski düzenin gerçekten çöktüğünün bir ilanı mı?

Saksonya-Anhalt'ta AfD'nin yüzde 43,8 ile birinci çıkması ve CDU'nun yüzde 37,1'den yüzde 17,2'ye çakılması, merkez siyasetin boşaldığını gösteriyor. Görünen o ki, seçmen artık geleneksel partilerin sunduğu istikrar yerine, daha sert ve keskin bir kimlik siyasetine yöneliyor.

Bu siyasi değişim sadece Almanya ile sınırlı kalmıyor; İngiltere'de de benzer bir rota değişikliği var. Başbakan Burnham, Filistin topraklarıyla ticareti yasaklayarak İngiltere'nin Orta Doğu politikasında köklü bir değişim yaşandığını bizzat duyurdu.

Siyasetin rengi değişiyor ama bu kararların mutfağa yansıması başka bir şey.

Burnham'ın kararı aslında ekonomik bir yaptırımdan ziyade, on yıllık Brexit sonrası kaybedilen o 'liderlik özgüvenini' geri kazanma çabası gibi duruyor.

Grafiklerle liderlik anlatıyorsunuz ama İngiltere'de bu ticaret yasağı yarın bir market rafında fiyat artışı olarak dönerse ne olacak?

Yani hem Avrupa'nın içindeki aşırı sağ dalgası hem de dış politikadaki bu sertleşme, aslında eski dünyanın 'düğüm noktasının' koptuğunu mu teyit ediyor? Bugünlük bu kadar, katkılarınız için teşekkürler; yarın küresel piyasaların bu yeni sertliklere nasıl tepki vereceğini konuşacağız.